Selecteer een pagina

Over Toespraak in een struik (2008)

De hoofdfiguren in de poëzie van Victor Schiferli vinden zichzelf terug in een wereld die zich keer op keer niet met de geest laat verenigen: een pizzakoerier die voor het raam staat zonder zijn helm af te doen, straten die bevolkt worden door regulerende bordjes, een vergadering waar het gezelschap in vervreemding uit elkaar gaat. Betekenissen verdubbelen of struikelen over elkaar heen, in de meest eenvoudige woorden schuilt tegenspraak, maar één gegeven blijft overeind: ‘De tijd verbrandt in beelden / die ons de verbeelding / van het verleden ontzeggen.’

‘Schiferli heeft zich in de loop van drie bundels ontwikkeld tot een dichter met een geheel eigen toon en vorm. Allerlei elementen die nu, in Toespraak in een struik, zo’n mooi en evenwichtig resultaat boeken, zijn al eerder voorbereid, maar hier tot volle wasdom gekomen. Alle tonen zijn hier vertegenwoordigd: van cynisch tot melancholisch, van ernst tot humor, van laconiek en kortaf tot droefgeestig en onderzoekend. Schiferli heeft zijn stof volledig in de hand en kent de effecten, vooral de vervreemdende en humoristische, op zijn duimpje. Een weergaloze bundel!’ 

T. van Deel

NBLC

‘Het meest typerende aan de gedichten van Schiferli is de ingehouden en net niet melancholieke beschrijving van de morsigheid die hij om zich heen zit, met vrolijk-trieste beelden.’ 

Erik Lindner

Poëziekrant

‘Schiferli werkt aan een hecht oeuvre. Zijn gedichten zitten vol met miniem geestige formuleringen, die vaak een kraakhelder beeld voor de geest toveren.’

Janita Monna

Awater